وضو

نیت در دل است و به زبان آورده نمی‌شود. اعمال تنها به نیت‌هاست، و برای هر کس همان است که نیت کرده است.

تا مچ، و آب را به میان انگشتان برسانید. آن حضرت ﷺ از راست آغاز می‌کرد. سنت است و سرآغاز همهٔ این عمل — و کسی که از خواب بیدار می‌شود، پیش از آنکه دست در ظرف کند آن‌ها را می‌شوید.

از یک مشت آب — آب به دهان برده می‌شود، سپس به بینی کشیده و با دست چپ بیرون داده می‌شود. این کار را کامل و به‌خوبی انجام دهید، مگر آنکه روزه‌دار باشید.

از رستنگاه مو تا زیر چانه، و از گوش تا گوش. ریش انبوه مسح می‌شود و موهایش از میان انگشتان گذرانده می‌شود. آب باید به همه‌جا برسد — یک نقطهٔ خشک وضو را ناقص می‌گذارد. واجب است.

آرنج نیز شسته می‌شود؛ شستن پیش از آن پایان نمی‌یابد. انگشتر را درآورید یا بچرخانید تا آب از زیر آن بگذرد. واجب است.

با دست‌های تر، از جلوی سر تا پشت آن و بازگشت به جلو؛ سپس انگشتان اشاره درون گوش‌ها و انگشتان شست پشت آن‌ها. تنها یک بار مسح.

قوزک‌ها نیز شسته می‌شود، آب به میان انگشتان پا رسانده می‌شود و پاشنه‌ها خشک نمی‌ماند. آن حضرت ﷺ چون مردانی را دید که آب به پاشنه‌هایشان نرسیده بود، فرمود: وای بر پاشنه‌ها از آتش.

هر کس این را بگوید، هشت درِ بهشت برایش گشوده می‌شود و از هر کدام که بخواهد وارد می‌شود.

جز مؤمن کسی بر وضوی خود مواظبت نمی‌کند. با یک وضو می‌توان چند نماز خواند، چنان‌که آن حضرت ﷺ در روز فتح چنین کرد؛ با این همه، هر کس با داشتن وضو دوباره وضو بگیرد، ده نیکی برایش نوشته می‌شود.

آب را نباید هدر داد، هرچند بر کنار رودی روان ایستاده باشید.